„Muzika je za mene život. I kada sam najsrećnija, i kada sam najtužnija. Nije važno koji je instrument u pitanju. Sa njom se radujem i uz nju tugujem“, tako počinje svoju priču za serijal Ljudi Berana, nastavnica muzičkog vaspitanja u penziji, rođena Ivangrađanka, Nataša Ćulafić – Barjaktarović (68), koja je prva u Ivangrad donijela balet.

tekst
Privatna arhiva

Školu za osnovno muzičko obrazovanje je završila u Beranama, a Srednju muzičku u Sarajevu.

„Moja neostvarena ljubav je balet. Polagala sam prijemni za upis u čuvenu baletsku školu “Lujo Davičo” u Beogradu ali nisam primljena jer sam bila previsoka”, podijelila je sa nama.

Po dolasku iz Sarajeva, počela je kao nastavnica da radi u Muzičkoj školi u našem gradu, a jedna od njenih učenica je bila, na odsjeku za klavir, Marsela Kastratović – bivša direktorica ove škole.

„Marsela je bila rijetko talentovana djevojčica. I danas kada je sretnem uvijek pomenem to kroz razgovor“, navela je.

Nedugo zatim je prešla u OŠ „Radomir Mitrović“ gdje je pored redovnih časova, rukovodila školskim horom i orkestrom, kao i ritmičko – baletskom sekcijom, i to punih pet godina.

„Sjećam se da je član orkestra bio današnji direktor gimnazije „Panto Mališić“, Sreten Lutovac koji je svirao harmoniku, dok je Mila Popović, koja se danas uspješno bavi baletom u Americi, bila u ritmičkoj sekciji. Semra Islamović je svirala harmoniku u orkestru, a kasnije se posvetila ritmici i folkloru u Njemačkoj, gdje i živi. Moram spomenuti i članicu hora Ivanu Mirčić, koja je još u osnovnoj školi pokazala izuzetan pjevački talenat, a to je kasnije potvrdila s obzirom da se godinama uspješno bavi muzikom iz hobija, kao i lokalnog pjevača Peka Malezića, koji je u orkestru škole svirao i pjevao”, kazala je nastavnica Ćulafić – Barjaktarović.

tekst
Privatna arhiva

Poslije nekog vremena provedenog u ovoj školi, prelazi da radi u osnovnu školu „Vuk Karadžić“, gdje i ostaje sve do penzije.

„Imali smo dva hora u školi – nižih i viših razreda. Sa horom viših razreda spremala sam dvoglasne i troglasne kompozicije„, ističe ona i dodaje da su svake godine hor, orkestar i ritmička sekcija – kojima je ona rukovodila, učestvovali na svečanosti povodom Dana škole ali i na drugim brojnim dešavanjima u gradu a i van njega, kao i takmičenjima opštinskog i regionalnog karaktera.

„Imali smo praksu u školi da u sklopu opšteg roditeljskog sastanka bude upriličen i muzički program. Jednom me je roditelj nekog od učenika pitao – jeste li nas pozvali na roditeljski ili na koncert (smijeh). Pored školskih aktivnosti učestvovala sam sa svojim učenicima na svečanostima povodom obilježavanja 50 godina Stonoteniskog saveza i 50 godina Učiteljske škole, zatim na državnom prvenstvu u organizaciji pomenutog saveza. Svake godine je hor škole učestvovao na priredbi povodom Štafete mladosti koja bi se održavala u centru grada. Sjećam se i organizovanog ispraćaja vojnika u JNA u sali Centra za kulturu”, priča nam.

U posebnom su joj sjećanju učešće sa horom i ritmičkom sekcijom na velikoj svečanosti koja je upriličena povodom otkrivanja spomenika čuvenom Karađorđu u Barama kraljskim kod Andrijevice i proslava povodom obilježavanja 130 godina rada prve škole na Sjeveru – „Vuk Karadžić„.

„Imali smo tu čast da nastupimo zajedno sa tamburaškim orkestrom iz beogradskog čuvenog restorana „Tri šešira“ koji se nalazi u Skadarliji. Tada smo izvodili pjesmu „Tiho noći“ od Branka Radičevića i to je jedan od mojih najdražih nastupa sa horom“, prisjeća se sa nostalgijom, naša gošća i nastavlja:

tekst
Privatna arhiva

„Učešće u programu povodom 130 godina rada osnovne škole „Vuk Karadžić“, škole u kojoj sam provela tolike godine, za mene je bila velika čast“.

Sa svojim učenicima učestvovala je i na takmičenjima plesnih grupa.

„To je bilo nadmetanje grupa koje su dolazile iz gradskih škola, a na kojem su moje učenice dobile nagradu za koreografiju“.

Tokom svoje bogate pedagoške karijere predavala je solfeđo, držala časove solo pjevanja, klavira i harmonike. Zna još da svira flautu i gitaru. Njena velika strast je balet i prva je u Ivangrad donijela balet i osnovala ritmičko – baletsku sekciju.

Ona je formirala, prva takođe, gradski hor koji nažalost nije opstao jer nisu postojali uslovi za tako nešto.

Radila je tokom 90-tih kao saradnik Radio Berana uređujući, zajedno sa koleginicama, emisiju posvećenu velikim stvaraocima iz svijeta klasične muzike, poput Mocarta, Baha

U mladosti se aktivno bavila gimnastikom i osvajala trofeje i priznanja na takmičenjima.

tekst
Privatna arhiva

Kao dvanaestogdišnja djevojčica se prvi put pojavila na sceni, i to na koncertu Muzičke škole.

Zna da kaže: „Što je Vuk Karadžić bio za srpski jezik, to je Mokranjac bio za muziku“.

Udovica je i ima troje djece, dva sina i ćerku, kao i dvoje unučadi. Njen pokojni suprug je takođe bio prosvetni radnik.

Otišla je u prijevremenu penziju 2006. godine iz zdravstvenih razloga. Iako se penzionisala, i danas, kad joj se neko obrati za pomoć, drži časove, nastojeći tako da svoje znanje prenese novim generacijama.

Muzike se nikada nije odrekla i za kraj poručuje: „I kada bih se ponovo rodila, odabrala bih isti poziv i rad sa djecom“.

print